Brał udział w wojnie obronnej 1939 jako podoficer 28 pp, ranny i wzięty do niemieckiej niewoli w okolicach Lwowa, wkrótce potem uciekł ze szpitala w Jarosławiu. Po powrocie do rodzinnej wsi pracował w gospodarstwie ojca, w 1943 wstąpił do PPR i GL, w pobliżu Koniecpola sformował oddział partyzancki GL, którego został dowódcą. Jesienią 1943 skierowany do oddziału im. gen. J. Bema, listopad – grudzień 1943 był oficerem oświatowym w sztabie Okręgu Częstochowsko-Piotrkowskiego GL, potem w batalionie im. Bema. 6 stycznia 1944 ranny w walce z żandarmami we wsi Czech, leczył się w oddziale PPS-WRN Zygmunta Łęgowika „Brzeszczota”. 10 lutego 1944 Dowództwo Główne AL mianowało go podporucznikiem, a 25 maja 1944 porucznikiem. Od lutego 1944 oficer operacyjny Sztabu Okręgu AL, będąc jednocześnie nadal oficerem sztabu batalionu im. Bema. Od maja 1944 szef Sztabu Okręgu Częstochowsko-Piotrkowskiego AL. Z ramienia sztabu brał udział w połączonych posiedzeniach Komitetu Okręgowego (KO) PPR i sztabu Okręgu w Częstochowie w maju 1944 i w nawiązaniu porozumienia z oddziałem „Brzeszczota”. 8 września 1944 mianowany szefem sztabu III Brygady WP im. Bema (do grudnia 1944) w stopniu kapitana.