81..
Cyd podporządkował się rozkazom króla i nie interweniował; Vellido Dolfos i Sancho II Mocny podjęli konną konspiracyjną wędrówkę ku miejscu wskazanemu przez uciekiniera pod murami miasta, jednak obaj nie zdawali sobie sprawy tego, że targany wątpliwościami Cyd poszedł ostatecznie ich śladem. Przybywszy na miejsce Cyd ujrzał ich z oddali dziwnie gestykulujących, po czym król upadł na ziemię. Według innej wersji Dolfos przeszył monarchę szpadą w momencie, kiedy ten na skutek problemów z żołądkiem uklęknął i zaczął wymiotować. Zaalarmowany krzykiem konającego Sancza Cyd zaczął gonić uciekającego Dolfosa, który uniknął śmierci z jego rąk dzięki pomocy zamorskiej załogi, która wpuściła go do Zamory.
Różne wersje legendy mówiąJosé María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata tłum. Agata Ciastek, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 82., że Dolfos mógł inaczej dokonać królobójstwa: miał podobno przeniknąć do obozowiska Sancza w przebraniu niebudzącym podejrzeń i zamordować go poprzez przeszycie go na wylot lancą. Po dokonaniu swego czynu w Zamorze wykrzyknął Już czas, doña Urraca, na spełnienie obietnicy – słowa interpretowane jako zawierające podtekst erotyczny zważywszy na rozpustny tryb życia Urraki, romansującej w swoim życiu m.in. z Cydem i Alfonsem VI.