Upadek osady dręczy również Nazariusza, który widząc zachowanie towarzyszy przestaje tworzyć ikony, maluje jedynie świeckie obrazy za pieniądze. Wreszcie opuszcza osadę i przez pewien czas oddaje się samotnym medytacjom w lesie. Po powrocie do osady Bykogłowego trafia na Raduła, który naucza niedawnych bogomiłów, że Bóg i świat to samo, wzywa również do odnalezienia i zamordowania Tichika-fałszywego proroka, który wymuszał na nich niczym nieuzasadnioną ascezę. Spotyka także Iwsułę, która nie jest już partnerką Bykogłowego, lecz sypia na przemian ze wszystkimi jego kompanami. Nie czuje już do niej dawnej szczerej miłości, a jedynie pożądanie.
Rozgoryczony Nazariusz, ostatecznie przekonany, że jego dawna wiara w Boga była fałszywa, ponownie odchodzi do lasu i wchodzi do jaskini, w której niegdyś żył książę Sybin. Tam odnajduje ukrywającego się Tichika. Władyka pyta malarza, co powinien czynić. Ten oznajmia, że Tichik może uratować się tylko udając świętego - jeśli pozostanie w pieczarze, żyjąc jak asceta, nawet bez wiary w sens takich czynów, bogomili pewnego dnia uwierzą, że jest prawdziwym bożym orędownikiem i zaczną oddawać mu hołd. Wówczas Bykogłowy, zachowując władzę świecką, będzie musiał oddać mu władzę duchowną. Słowa Nazariusza przerażają Tichika, który woła, że przemawia do niego sam Szatan, po czym zabija malarza.