Sugestia Nazariusza, by zupełnie cynicznie udawał świętego pustelnika, byle tylko odzyskać ich zaufanie i podziw, budzi u niego najgłębszy sprzeciw. Mając świadomość własnego grzechu (a zatem możliwego wiecznego potępienia) i głęboko cierpiąc z tego powodu, Tichik jako jedyny nigdy nie odrzuca wiary w bogomilską naukę.
W jednej z interpretacji obraz bogomilskiej wspólnoty i jej przywódcy może być interpretowany alegorycznie, jako wizja nieuchronnego krachu systemu społecznego, u podstaw którego leży fałszywa antropologia i któremu przewodzi pozbawiona moralnych praw do tego osoba. W takim ujęciu Tichik i Nazariusz byłby powieścią antykomunistyczną. Takiemu postrzeganiu tekstu Stanewa sprzyja społeczny rodowód Tichika - sługi, który rzucił wyzwanie "panom", a w swoich działaniach kieruje się głównie nienawiścią do bogatych i potężnych. Równocześnie powieść równie surowo, co "komunistyczną" wspólnotę Tichika, krytykuje osadę Bykogłowego, w której panuje całkowita wolność, oparta na żądzy bogacenia się i wulgarnym konsumpcjonizmie.
Postać Nazariusza Inną postawę wobec świata i religii reprezentuje malarz Nazariusz, drugi bohater tytułowy powieści.