Pokonany król Asamu zbiegł na terytorium brytyjskiego Bengalu. Brytyjczycy zignorowali birmańskie żądania wydania zbiegłego króla, a zamiast tego wzmocnili załogi nadgranicznych fortów. Pomimo sukcesów odnoszonych na otwartym polu walki, Birmańczycy mieli nadal kłopot z najazdami na Manipur i Asam przez rebeliantów mających bazy w brytyjskich protektoratach Cachar i Jaintia, a także na Arakan przez buntowników z brytyjskiego Bengalu.
Na dworze Bagyidawa stronnictwo wojny, do którego zaliczali się generał Bandula, królowa Me Nu oraz jej brat, książę Salin, przekonywało króla, iż decydujące zwycięstwo pozwoliłoby Ava na skonsolidowanie swych nabytków w zachodniej części imperium – Arakanie, Manipurze, Asamie, Cacharze I Jaintii, a także na zajęcie wschodniego Bengalu. W styczniu 1824 roku Maha Bandula pozwolił jednemu ze swych najważniejszych zastępców, Maha Uzanie, na wkroczenie do Cacharu i Jaintii w pościgu za rebeliantami. Brytyjczycy wysłali swoje własne wojska na spotkanie z Birmańczykami w Cacharze, co doprowadziło do pierwszych starć między dwiema armiami.