Paweł Piotr Antoni Oktawian Zagórowski, ps. „Andrzej”, „Góra”, „Maciej”, „Strzemię” (ur. 4 stycznia 1896 we Lwowie, zm. 20 marca 1946 w Niemczech) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys W czasie nauki w gimnazjum we Lwowie został członkiem Związku Strzeleckiego. W 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Ukończył legionową szkołę oficerską. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w szeregach 5 Pułku Piechoty. W 1922 roku odbył kurs specjalny w studium Wychowania Fizycznego przy Uniwersytecie Poznańskim dla instruktorów Przysposobienia Wojskowego. Od października 1922 roku był kierownikiem referatu PW przy DOK VIII w Toruniu, w 1923 roku przeniesiony do 77 PP w Lidzie. W listopadzie 1925 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W następnym miesiącu został przeniesiony z KOP do 65 Pułku Piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy III batalionu. W lipcu 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do 16 Dywizji Piechoty na stanowisko rejonowego komendanta przysposobienia wojskowego.