Rodzina Miloradoviciów-Hrabrenów również w kolejnych stuleciach opiekowała się wspólnotą. W 1707 bracia Mihailo i Gavrilo udali się do Rosji w celu zdobycia pomocy finansowej dla monasteru, a następnie przekazali wspólnocie dary od cara Piotra IМанастир Житомислић. Z kolei w 1691 monaster otrzymał od metropolity Dabaru i Bośni Wissariona oprawiony w srebro i złoto ewangeliarz pochodzący z Rosji. Mnisi zajmowali się przepisywaniem i zdobieniem ksiąg liturgicznych, prowadzili również podstawową szkołę serbską, a od 1848 także niższą szkołę duchowną. Była to pierwsza taka placówka w Bośni, a jej twórcami byli archimandryta Serafin (Perović), późniejszy metropolita zahumsko-hercegowiński, oraz Nikifor Dučić. Szkoła istniała przy klasztorze do 1971.
Monaster był jednym z najważniejszych serbskich ośrodków religijnych w dolinie Neretwy do II wojny światowej. 26 czerwca 1941 ustasze zamordowali wszystkich ośmiu mnichów przebywających w monasterze, a ich zwłoki wrzucili do wspólnego grobu na prawym brzegu Neretwy. Zabudowania monasterskie, cerkwie, archiwum i biblioteka zostały rozgrabione (zniszczeniu uległa kolekcja cennych ikon gromadzonych w monasterze od XVI do XIX w.), a pod koniec r. 1941 całkowicie spalone. Ocalała jedynie jedna ze świątyń (bez wyposażenia).