Aleksandr Władimirowicz Bołotow, ros. Александр Владимирович Болотов (ur. 3 października 1866 w Sankt Petersburgu, zm. 26 lutego 1938 w Autonomicznej Republice Góry Athos) – rosyjski urzędnik państwowy, emigracyjny działacz, pisarz, mnich.
Życiorys W 1888 r. ukończył imperatorską szkołę prawa, po czym pracował jako sekretarz prokuratora charkowskiego okręgu prawniczego. W 1897 r. przyjechał do rodzinnego majątku ziemskiego Gorka w ujeździe nowogrodzkm guberni nowogrodzkiej. Wszedł w skład nowogrodzkiego urzędu ziemskiego. Od 1899 r. pełnił funkcję części ujezdu nowogrodzkiego (okolice Tosna). W 1901 r. wybrano go nowogrodzkim ujezdnym marszałkiem szlachty. W latach 1905–1909 był gubernatorem permskim. Oprócz uspokojenia nastrojów w okresie rewolucji 1905 r. jego głównym zadaniem było wprowadzenie w życie postanowień „stołypińskiej” reformy rolnej, której był wielkim zwolennikiem. W 1909 r. w Permie był jednym z inicjatorów utworzenia Stowarzyszenia „Russkoje zierno”, obejmując funkcję zastępcy przewodniczącego. Następnie wchodził w skład Piotrogradzkiej Rady Opiekuńczej. Otrzymał tytuł radcy stanu, a następnie kammerherra (szambelana) Najwyższego Dworu. W 1914 r. został sędzią pokoju ujezdu nowogrodzkiego.