Milan Grol (cyr.: Милан Грол; ur. 31 sierpnia 1876 w Belgradzie, zm. 3 grudnia 1952 tamże) – jugosłowiański i serbski pisarz, krytyk literacki i polityk.
Życiorys W 1899 ukończył studia filozoficzne na uniwersytecie w Belgradzie, a następnie kontynuował studia w Paryżu. Powrócił do kraju w 1902. Początkowo współpracował z Teatrem Narodowym w Belgradzie, a w latach 1906–1909 pracował jako nauczyciel. W czasie I wojny światowej kierował serbskim biurem prasowym w Genewie. Po powrocie do kraju w 1918 pisał teksty o teatrze i o historii Serbii. W latach 1918-1924 kierował Teatrem Narodowym w Belgradzie. W 1924 podjął pracę w ministerstwie spraw zagranicznych jako podsekretarz stanu, a następnie ambasador w Turcji.
W 1918 wstąpił do Serbskiej Partii Demokratycznej i w 1925 uzyskał mandat deputowanego do parlamentu. W lutym 1940, po śmierci Ljubomira Davidovicia objął stanowisko przewodniczącego partii, a po przewrocie 27 marca 1941 wszedł w skład koalicyjnego rządu Dušana Simovicia. W 1941 wraz z rządem znalazł się na emigracji.