Paweł Mateusz Puciata, ps. „Kardynał”, „Matek” (ur. 17 marca 1902 w Wilnie, zm. 20 kwietnia 1980 w Toruniu) – polski historyk, badacz dziejów Wielkiego Księstwa Litewskiego, instruktor harcerski.
Życiorys Był synem Edwarda i Heleny ze Żmigrodzkich, właścicieli majątku ziemskiego pod Witebskiem. Od 1918 mieszkał w Wilnie. Tam w 1922 ukończył edukację w Gimnazjum im. Joachima Lelewela. 15 lipca 1930 ożenił się z Marią z Bohdanowiczów (późniejszym organizatorem i dyr. Biblioteki UMK w Toruniu). Mieli dwóch synów: Mariusza (1932–1964) i Jerzego (ur. 1933), artysta plastyk.
Zmarł w Toruniu. Został pochowany na Cmentarzu św. Jerzego. mały|Grób Puciatów na Cmentarzu św. Jerzego w Toruniu
Harcerstwo W 1916–1917 wstąpił do harcerstwa, od 1919 należał do 1 Drużyny Harcerskiej im. Jakuba Jasińskiego. Ukończył kurs instruktorów skautowych w Połocku. W 1920 założył 7 Drużynę Harcerską im. Stefana Batorego (później 7 Wileńska DH im. Jakuba Jasińskiego „Stalowa Siódemka”). Był w niej zastępcą drużynowego, a od 1924 drużynowym (w stopniu przodownika) i Referentem Drużyn Prowincjonalnych Chorągwi Wileńskiej, w 1926 mianowany przewodniczącym honorowej Rady Starszyzny Chorągwi Wileńskiej i Kierownikiem Wydziału Drużyn Chorągwi Wileńskiej. Prowadził obozy wędrowne i kursowe obozy instruktorskie.