Spośród licznych publikacji wyróżniane są: La Sensation, guide de la vie (1945), Bases de l'évolution psychique (1958), Traité de psychologie appliquée (7 tomów wydanych w latach 1949–1959).
W ramach badań procesu percepcji barw m.in.: sformułował koncepcję „tetrady receptorowej” (rozwinięcie teorii Younga-Helmholtza); założył, że w siatkówce oka znajdują się cztery aparaty barwoczułe – różne rodzaje komórek receptorowych, powiązanych nerwowymi połączeniami bocznymi („komórki poziome”); trzy z nich miały zawierać po jednym rodzaju fotopigmentu (powstawanie barw chromatycznych)), a czwarty – ich mieszaninę (pobudzenia achromatyczne). przeprowadził (wraz z Kleitmannem) dokładne badania prędkości narastania intensywności różnych wrażeń chromatycznych; różnice między tymi prędkościami powodują wystąpienie w siatkówce efektów indukcji i powstawanie wrażenia barw, np. na wirującej czarno-białej tarczy Benhama), wykazał odrębność dwóch składowych cech barwy – jasności i nasycenia (np. po addytywnym zmieszaniu barw ich sumaryczna jasność jest większa, lecz czystość maleje).