Zaszyła się w środku lasu i zaczęła szyć koszule z zielska. Przypadkiem spotkała młodego króla, który polował w okolicy wraz z grupą myśliwych. Król wypytywał ją kim jest, ale ona nie mogła udzielić odpowiedzi. Uznał, że jest niemową, jednak spodobała mu się jej uroda. Kazał zabrać ją do pałacu. Wkrótce potem ją poślubił.
Jednak matka króla nie lubiła nowej synowej i ciągle obmawiała ją przy królu oskarżając o wszystko co złe. Kiedy urodziło się dziecko, ukryła je i oświadczyła synowi, że widziała jak jego żona je pożarła. Król nie uwierzył, ale kiedy sytuacja powtórzyła się jeszcze dwa razy, a żona nie mogąc mówić nie mogła się bronić, zdecydował się postawić ją przed sądem. Sąd uznał ją winną i kazał spalić na stosie.
Dzień egzekucji był też ostatnim dniem, gdy młoda królowa nie mogła nic mówić. Królewna zabrała ze sobą sześć koszul. Kiedy zbliżała się do przygotowanego stosu, usłyszała łopot skrzydeł sześciu łabędzi, które wylądowały przy stosie. Królewna rzuciła w nie koszulami. Wtedy łabędzie stali się ludźmi - jej braćmi. Jeden z nich zamiast ręki miał ptasie skrzydło, gdyż królewna nie zdążyła skończyć rękawa. Wówczas królewna, która mogła już mówić, wyjaśniła mężowi powód swojego milczenia i ujawniła postępki królowej - jego matki.