Jednooczka, Dwuoczka i Trójoczka (Einäuglein, Zweiäuglein und Dreiäuglein) – baśń opublikowana przez braci Grimm w 1815 roku w zbiorze ich Baśni (tom 2, nr 130).
TreśćJakub i Wilhelm Grimm Baśnie nad baśniami, Zielona Sowa, 2005 Pewna kobieta miała trzy córki. Najstarsza Jednooczka miała jedno oko, najmłodsza Trójoczka miała troje oczu, zaś średnia Dwuoczka miała dwoje oczu jak większość ludzi. Dwuoczka była znienawidzona zarówno przez matkę jak i siostry. Źle ją traktowały i dawały jej mało jedzenia. Zwykle musiała jadać resztki ze stołu.
Pewnego dnia Dwuoczka wybrała się na łąkę, by nakarmić kozę. Była głodna i zaczęła płakać. Wtedy zjawiła się wróżka i zapytała ją o powód smutku. Dziewczyna odparła, że w domu ją nienawidzą i musi cierpieć głód. Wówczas wróżka nauczyła ją zaklęcia. Poinformowała, że gdy powie do swojej kozy "Mee.. kózko, Mee... A ty stoliczku nakryj się" – pojawi się przed nią stolik z dużą ilością jedzenia. Potem wróżka znikła, a Dwuoczka wypróbowała zaklęcie i po raz pierwszy od dawna najadła się do syta. Od tej pory Dwuoczka nie cierpiała głodu i nie musiała już jadać resztek zostawionych przez siostry. Jednak dziwne zachowanie Dwuoczki nie uszło uwagi sióstr, które zaczęły podejrzewać, że siostra jada gdzie indziej. Postanowiły to sprawdzić.