przez kilka miesięcy przebywał w szpitalu więziennym w Kobryniu. 2 VI 1937 zwolniony, skierowany przez MOPR na leczenie do Zakopanego. Po powrocie do Krakowa nadal działał w KPP, w 1938 na krótko aresztowany za inicjowanie strajku robotników budujących wały w Tarnobrzegu. Po zajęciu Krakowa przez Niemców we wrześniu 1939 na kilka dni uwięziony na Montelupich, po wypuszczeniu udał się do Lwowa, gdzie był magazynierem, a od 1941 stróżem nocnym. Był łącznikiem między lwowskim gettem a oddziałami partyzantki sowieckiej. Został aresztowany przez gestapo, jednak nie przyznał się do winy i po zwolnieniu wrócił do Krakowa. W 1943 wywieziony na roboty do Linzu, po wojnie i powrocie do Krakowa był magazynierem w Komitecie Wojewódzkim (KW) PPR, później lustratorem społecznym w urzędzie skarbowym. 1949–1952 kierownik działu kadr w PGR, potem w Krakowskich Okręgowych Zakładach Młynarskich. Przez rok był etatowym członkiem Komisji Kontroli Partyjnej w Komitecie Miejskim (KM) PPR w Krakowie. Od 1953 dyrektor Hoteli Miejskich w Krakowie, od 1956 na rencie dla zasłużonych. Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1955). Pochowany został na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze zasłużonych

Przypisy

Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t.