Od grudnia 1943 jako starszy instruktor przeniesiona do tego samego wydziału w 1 Korpusie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, a kwietnia 1944 do ośrodka uzupełnień w Sumach. Od lipca 1944 w Lublinie była szefem Wydziału Propagandy Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego WP. Od 29 sierpnia 1944 w PPR, IX 1944 skierowana przez KC PPR do organizowania podziału ziemi obszarniczej w powiecie przemyskim. W marcu 1945 zwolniona z wojska w stopniu kapitana, od 1 kwietnia 1945 pracowała w Zarządzie Głównym (ZG) Związku Samopomocy Chłopskiej (ZSCh), gdzie była kierownikiem Wydziału Organizacyjnego i członkiem Prezydium ZG. Została posłanką do KRN z ramienia ZSCh. Od października 1946 pracownica Komisji Wiejskiej „Społem”, od października 1947 zastępca redaktora naczelnego, a od 1949 do 1 września 1971 redaktor naczelna gazety „Rolnik Polski” (od 1952 „Gromada – Rolnik Polski”). Dążyła do uczynienia z pisma ośrodka skupiającego inicjatywy społeczne wsi i nawiązania ścisłego kontaktu z czytelnikami. Od 1 września 1971 na rencie dla zasłużonych. Należała do inicjatorów objęcia całej wsi systemem ubezpieczeń społecznych, działała społecznie m.in.