Przykład: Szyfry strumieniowe szyfrują tekst jawny P do kryptogramu C poprzez wyprowadzenie strumienia klucza K z danego klucza oraz wektora inicjującego. C = P xor K. Przyjmijmy, że atakujący podejrzał dwie wiadomości C1 i C2 zaszyfrowane tym samym kluczem i wektorem inicjującym. Wiedza o P1 albo P2 jest wystarczająca do poznania wartości drugiego tekstu jawnego, ponieważ C1 xor C2 = (P1 xor K) xor (P2 xor K) = P1 xor P2.
Wiele schematów wymaga od wektora inicjującego by był nieprzewidywalny z punktu widzenia złośliwego użytkownika. Własność tę można osiągnąć poprzez losowy lub pseudolosowy dobór jego wartości. Szansa na wystąpienie kolizji jest funkcją zaniedbywalną, aczkolwiek powinno być rozważone wystąpienie paradoksu urodzinowego. Przewidywalny IV może pozwolić na odtworzenie (części) tekstu jawnego.