Szyfry blokowe Szyfr blokowy przetwarzający dane działa w jednym z trybów. Tryby te znajdują zastosowania zarówno dla szyfrowania, jak i uwierzytelniania, przy czym obecnie istnieją tryby, które łączą te zastosowania. Szyfrowanie związane z utajnianiem danych zazwyczaj pobiera IV o długości bloku, natomiast tryby czysto uwierzytelniające są powszechnie zaimplementowane jako algorytmy deterministyczne, więc wektor inicjujący jest ustawiony na zero lub inną stałą wartość.
Szyfry strumieniowe W szyfrach strumieniowych, IV jest załadowany poprzez klucz do tajnego wewnętrznego stanu szyfru, po czym wykonywane są cykle szyfrowania i wydawany jest pierwszy bit szyfrogramu. Ze względu na wydajność, projektanci szyfrów strumieniowych starają się utrzymywać minimalną liczbę cykli. Jest to złożony proces, wymagający wzięcia pod uwagę innych kwestii takich jak utrata entropii czy ataki zorientowane na wektor inicjujący. Z tych powodów zastosowanie IV w szyfrach strumieniowych budzi wiele kontrowersji i jest przedmiotem przyszłych badań.
WEP IV Zastosowanie krótkiego, 24-bitowego wektora wiązało się ze złamaniem zasady unikalności, co doprowadziło do złamania szyfru przez wstrzyknięcie pakietu. Pozwoliło to na łamanie algorytmu WEP w ciągu kilku sekund. W związku z tym został on uznany za przestarzały.
Zobacz też Sól (kryptografia)
Przypisy
Kategoria:Tryby działania szyfrów blokowych