Charakterystyka Za tradycyjne uważa się metody wykorzystywane od co najmniej 25 lat. Wiek udowodnić należy za pomocą uźródłowionych przekazów książkowych, fotograficznych, czy nagraniowych. Gdy warstwa przekazu jest uboga, wnioskodawca przeprowadzić może badania etnograficzne, np. rozmowy ze starszymi osobami – świadkami spożycia danego specjałuDorota Krupińska, Niebo w gębie, czyli cebularz lubelski oraz piróg biłgorajski, w: Atrakcje Lublina i Lubelszczyzny, dodatek do Kuriera Lubelskiego, 7.7.2014, s. 11.. Produkt ubiegający się o taki wpis (występuje o niego producent) powinien stanowić element tożsamości społeczności lokalnej i należeć do dziedzictwa kulturowego regionu, z którego pochodzi. Producenci nie nabywają żadnego prawa ani do ochrony, ani do promocji wpisanych produktów jako własnych, gdyż ochronie podlega sam produkt, a nie jego wytwórca. Za weryfikację wniosku o wpis produktu na listę produktów tradycyjnych odpowiedzialny jest marszałek danego województwa, który przed dokonaniem oceny zwraca się do izby gospodarczej, zrzeszającej producentów produktów regionalnych i tradycyjnych z prośbą o wyrażenie jej opinii. Następnie wniosek o wpis przesyłany jest do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Minister odpowiedzialny jest za prowadzenie i uaktualnianie Listy Produktów Tradycyjnych.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Lista produktów tradycyjnych · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.