Karol Jan Korecki (ur. ok. 1588, zm. 4 maja 1633) – książę, starosta winnicki, kasztelan wołyński.

Życiorys Karol Korecki urodził się około 1588 w książęcej rodzinie Koreckich herbu Pogoń (Pogonia)Franciszek Piekosiński: Herbarz Kojałowicza - Ks. Wojciecha Wijuka Kojałowicza Herbarz Rycerstwa W.X.Litewskiego tak zwany Compendium. Kraków, 1897, s. 9.Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej tom VII. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1910, s. 208.. Był wnukiem Bohusza, synem Joachima Koreckiego i Anny z Chodkiewiczów. Jego starszym bratem był sławny zagończyk Samuel Korecki.

W 1604 rozpoczął razem z Samuelem naukę w uniwersytecie w Lejdzie. Po zakończeniu edukacji zaciągnął się do armii holenderskiej (ok. 1608). W bliżej nieznanych okolicznościach, na morzu, w okolicach Amsterdamu dostał się do niewoli szwedzkiej. Do kraju powrócił w 1613, wymieniony za Karla Karlssona Gyllenhielma. Podczas 5-letniego więzienia stracił zdrowie oraz zmienił wiarę z prawosławnej na unicką. Nie brał już potem osobiście udziału wyprawach wojennych, podczas wojny polsko-tureckiej w 1621 wystawił własnym kosztem 8 chorągwi lekkiej jazdy. W 1622 otrzymał starostwo winnickie. W następnym roku, sejm wyznaczył Koreckiego na komisarza do ordynowania kozaków na przyszłą wojnę, na Zaporożu był powszechnie szanowany i lubiany.