Po odbyciu kary i wyjściu na wolność, pozostając z nieodwracalnym uszkodzeniem zdrowia, nadal był obiektem szykan i prześladowań ze strony władz komunistycznych, natykając się na trudności w uzyskaniu zatrudnienia. Podjął pracę w sanockiej Spółdzielni Inwalidów „Spójnia”, gdzie był członkiem zarządu, a później pełnił funkcję kierownika Rozlewni Wód Gazowanych. Nie otrzymał także emerytury. Dotknięty paraliżem otrzymał I grupę inwalidzką. Zmarł 3 stycznia 1963 w Sanoku w następstwie udaru mózgu. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Sanoku 5 stycznia 1963.
Rodzina i życie prywatne thumb|Upamiętnienie Jerzego i Stanisława Lurskich na Mauzoleum w Sanoku Franciszek Lurski był synem Karola i Marii z domu Grzegorzewicz. Miał dwóch braci. Starszym z nich był Stanisław, urodzony w 1893, kapitan intendent rezerwy, kupiec, podczas wojny poniósł śmierć w niemieckim obozie koncentracyjnym KL Auschwitz w 1942. Młodszy z braci Lurskich, Kazimierz urodził się 27 kwietnia 1898 roku w Starej Soli. Mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 września 1929 roku w korpusie oficerów piechoty. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Królewska Huta. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Pełnił wówczas służbę w Straży Granicznej. Podczas II wojny światowej także był żołnierzem armii gen. Andersa.