Zdecydował się na powrót do powojennej Polski Ludowej i w sierpniu 1947 przybył do Sanoka. Tam wówczas został zatrudniony jako urzędnik w Rejonowym Kierownictwie Robót Wodno-Melioracyjnym w Sanoku, kierowanym przez inż. Rudolfa Grossmana. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z około 1948/1949 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Po roku pobytu w rodzinnym mieście, od 1948 był obiektem inwigilacji i rozpracowywania ze strony służb komunistycznych Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Był przesłuchiwany, później po przeprowadzeniu szczegółowej rewizji 21 października 1950 został zatrzymany, a 7 listopada 1950 aresztowany. Podstawą było wysunięte podejrzenie o rozsiewanie wrogiej propagandy, a także wychwalanie zachodniej demokracji. Po skierowaniu aktu oskarżenia przez oficera Powiatowego UBP w Sanoku w grudniu 1950, w dniu 17 lutego 1951 przed Sądem Wojewódzkim w Rzeszowie na rozprawie wyjazdowej w Sanoku. Franciszek Lurski został oskarżony o popełnienie czynów zabronionych opisanych w art. 22 i 29 Dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa (tzw. mały kodeks karny) oraz z art. 111 § 2 kodeksu karnego. Przepisy dotyczyły kolejno rozpowszechniania fałszywych informacji na szkodę interesów Państwa Polskiego (art.