Heinrich Gustav Magnus (ur. 2 maja 1802 w Berlinie, zm. 4 kwietnia 1870 tamże) – niemiecki chemik, fizyk i technolog, współzałożyciel Deutsche Physikalische Gesellschaft i Deutsche Chemische Gesellschaft.
Od roku 1834 był profesorem Uniwersytetu Berlińskiego. W dziedzinie chemii odkrył m.in. pierwszą kompleksową sól platyny – , zwaną „solą Magnusa” lub „zieloną solą Magnusa”, badał właściwości telluru i selenu, zajmował się procesem absorpcji gazów we krwi, dyfuzją wodoru, pomiarami współczynników rozszerzalności cieplnej powietrza w wysokich temperaturach. Jego najbardziej znanym osiągnięciem w dziedzinie fizyki było wykazanie występowania siły nośnej na bryle (np. walcu) obracającej się wokół osi poprzecznej do kierunku przepływu strumienia płynu, w którym się znajduje („efekt Magnusa”).
Życiorys Heinrich Gustav Magnus studiował chemię, fizykę i technologię na Berliner Universität w latach 1822–1827, które zakończył w roku 1827 na podstawie pracy dyplomowej na temat „De Tellurio”. Kolejne dwa lata (1827–1829) spędził w Akademii Nauk w Sztokholmie, studiując chemię u Jacoba Berzeliusa.