Jerzy, imię świeckie Đorđe Branković (ur. 13 marca 1830 w Kuplinie, zm. 17 lipca 1907 w Sremskich Karlovcach) – serbski biskup prawosławny, patriarcha serbski (karłowicki) w latach 1890–1907.
Życiorys Wczesna działalność Był synem Timotija Brankovicia, proboszcza parafii prawosławnej w Kuplinie i jego małżonki Jelisavety. Ukończył gimnazjum we Vrbasie, a następnie seminarium duchowne w Sremskich Karlovcach. Święcenia diakońskie przyjął jako duchowny żonaty 6 grudnia 1855, zaś 25 grudnia tego samego roku został wyświęcony na kapłana przez biskupa Baczki Platona. Początkowo służył razem ze swoim ojcem w Sencie, najpierw jako jego wikariusz, a potem jako proboszcz. W 1859 został dziekanem dekanatu somborskiego i w związku z tym otrzymał godność protoprezbitera. Dwa lata później został również dyrektorem serbskiej szkoły nauczycielskiej w Somborze, którą kierował przez kolejnych jedenaście latBiskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, s. 117–120.. Brał udział w serbskich soborach cerkiewno-ludowych w 1861 i 1882.