Wiele z tego rodzaju obrazów było przez niego ozdabianych inskrypcjami, co było dość częstą praktyką wśród mistrzów szkoły ōbaku.

Podczas gdy Yinyuan i Mu’an byli aktywni w politycznych i kulturalnych centrach Edo i Kioto, Jifei spędził większość swojego japońskiego okresu życia na wyspie Kiusiu – rejonie peryferyjnym w organizacji tej szkoły. Jego wkład w fizyczny rozwój szkoły, to dziewięć filialnych świątyń i klasztorów, których był założycielem. Swoich wyznawców traktował z cierpliwością i szczerością niezależnie od ich statusu socjalnego, wieku czy płci.

W roku 1668 przeniósł się do Sōfuku-ji, jak przepuszczał, na krótko, gdyż chciał powrócić do Chin. Tymczasem uczniowie i lokalna społeczność buddyjska pragnęli, aby poprowadził klasztor. Jifei zgodził się, gdyż słabe zdrowie nie pozwalało na podróż morską. Odłożył więc plany powrotu na dwa lata. Jednak jesienią 1670 roku zachorował i już nigdy nie powrócił do zdrowiaHelen J. Baroni. Obaku Zen. s. 62, 63..