Położony po wschodniej stronie południowej części Gór Mglistych, nad rzekami Limlight oraz Rzeką Entów.
Miano używane przez Rohirrimów od imienia Fangorna, najstarszego enta. Nazwa ta była skrótem myślowym od określenia Las Fangorna.
Drzewiec nazywał go Ambaróna, Tauremornalómë, Tauremorna oraz Aldalómë. Znaczyło to kolejno: wstający, wschodni; ponury, mroczny las; ponury las i drzewo, zmierzch.
Fangorn przez dłuższy czas nie występował na kartach historii Ardy. Przez większą część Trzeciej Ery Saruman wkraczał w jego granice, by spotykać się z Drzewcem. Jednak kiedy po zdradzie swojej misji zindustrializował Isengard, zaczął prowadzić wyrąb skraju lasu. Od 29 lutego do 2 marca 3018 roku Trzeciej Ery przebywali na terenie Fangornu Meriadok Brandybuck i Peregrin Tuk.
W głębi lasu znajdowała się Zaklęta Kotlina, gdzie odbywały się wiece entów. Była to szeroka kotlina, porośnięta jedynie krótką trawą. Pośrodku, dokąd zbiegały się trzy drogi: z północy, zachodu i wschodu, rosły trzy srebrzyste brzozy. Całość otaczał gęsty żywopłot stanowiący zwartą, nieprzeniknioną, jak się zdawało, ścianą zieleni, na którą składały się wysokie drzewa nieznanego gatunku, które nigdy nie traciły liści i wiecznie były zielone.