Od 1919 działacz i członek Zarządu Głównego Narodowego Stronnictwa Robotników. Z ramienia tej partii był w latach 1919-1922 posłem na Sejm Ustawodawczy wybranym w 2 poznańskim okręgu wyborczym (Gniezno-Czarnków-Chodzież). W Sejmie należał Narodowego Chrześcijańskiego Klubu Robotniczego. W sejmu uczestniczył w przygotowaniu reformy rolnej i był twórcą ustawy prohibicyjnej. Należał także do licznych stowarzyszeń gospodarczych i społecznych w Poznaniu, był m.in. dyrektorem «Domu Przemysłowego», członkiem zarządu głównego Polskiej Ligi Przeciwalkoholowej, zarządu Tow. Właścicieli Domów, zarządu Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Przekształcił wówczas założoną przez siebie organizację drogerzystów w Gnieźnie w Związek Drogerzystów RP. Był aż do śmierci prezesem komisji szkolnej obwodu poznańskiego a od 1922 członkiem honorowym Związku. Był także prezesem a następnie członkiem honorowym Związku Młodych Drogerzystów na Obwód Poznański.