stwierdzono występowanie przynajmniej 3 gatunków nietoperzy: podkowca małego (Rhinolopus hipposideros), nocka dużego (Myotis myotis) oraz gacka (Plecotus sp.).
Dzieje poznania Jaskinia prawdopodobnie była znana miejscowej ludności od dawna. Po raz pierwszy w literaturze wymienił ją Kazimierz Sosnowski w swym przewodniku turystycznym po Beskidach (1914, 1926, 1930). Kazimierz Kowalski pisał (1954), że według okolicznej ludności jaskinia jest zasypana, a za nim powtórzył to Władysław Krygowski w swoim przewodniku po Beskidach (1977). Z pewnością jednak jaskinia nie była w tym czasie zasypana, a pomyłka wzięła się stąd, iż K. Kowalski szukał jaskini w niewłaściwym miejscu. Została ona ostatecznie zlokalizowana w sierpniu 1997 r. przez B. Bubulę, P. Lesieckiego i B. Sułkowskiego z Klubu Grotołazów w Limanowej. Pomiary jaskini wykonali 21 i 25 sierpnia 1997 r. wyżej wymienieni oraz T. Mleczek (Speleoklub Dębica). Według tych pomiarów liczyła ona 380 m korytarzy oraz -16 m deniwelacji. Badania eksploracyjne z lat 2000–2008 powiększyły te wartości do obecnego stanu.