Amunicję z komór pod pokładem pancernym podawano ręcznie na pokład mieszkalny, a dopiero stamtąd dostarczały ją na pokład górny windy amunicyjne (dla dział 120 mm mieściły się pod skrzydłami dziobowego i rufowego mostka). Salwę burtową tworzyły dwie armaty 152 mm i cztery 120 mm.
Uzbrojenie pomocnicze do odpierania ataków torpedowców stanowiło 6 dział kalibru 47 mm i 6 działek kalibru 37 mm systemu Hotchkissa, z zapasem amunicji odpowiednio 1500 i 3000 nabojów. Z tego dwie armaty 47 mm były na skrzydłach rufowego mostka, dwie armaty 37 mm na skrzydłach dziobowego mostka, po jednej armacie 37 mm na marsach masztów, a pozostałe były umieszczone na burtach na śródokręciu. W 1914 roku zdjęto lekkie działka, w celu redukcji wysoko położonych mas, montując dwa karabiny maszynowe, w tym jeden na lawecie przeciwlotniczej.
Uzbrojenie uzupełniały dwie nadwodne ruchome wyrzutnie torpedowe kalibru 457 mm, z zapasem sześciu torped. Były one zamontowane w burtach pod nadbudówką dziobową i dysponowały kątem obrotu o 65° w kierunku dziobu. Stosowano torpedy C 45/91S o długości 5,1 m, masie 550 kg, w tym 98 kg materiału wybuchowego, o zasięgu 1200 m przy prędkości 27 węzłów.