Po 1981 roku związał się wydawnictwami Przedświt i In Plus oraz miesięcznikiem Vacat. W jego mieszkaniu dokonano większości opraw introligatorskich książek wydawanych przez Przedświt w latach 1982–1989. Jednocześnie od kwietnia 1982 roku udostępniał swoją altankę na druk Tygodnika Mazowsze. Drukarzami byli Tomasz Jurkowski (obecnie profesor Uniwersytetu w Nantes we Francji), Krzysztof Siemieński. Matryce dostarczał Teodor Klincewicz. Książki drukował w altance Ignatowskiego m.in. Krzysztof Leski.
Jerzy Ignatowski drukował czasopisma i książki również w wielu innych lokalizacjach, współpracując m.in. z innymi drukarzami Nowej: Konradem Głowikiem, Adamem Grzesiakiem, Tomaszem Jurkowskim.
Zmarł w 1995 roku, jego żona zmarła wkrótce po nim. Nie mieli dzieci.
Odznaczenia Dzięki inicjatywie Wacława Holewińskiego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie Jerzego Ignatowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski 5 czerwca 2009 roku za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju działalności zawodowej i społecznej. Order odebrała jego siostra Zofia Waleryś.
Przypisy
Kategoria:Członkowie i współpracownicy KOR Kategoria:Drukarze podziemni w PRL (1976–1989) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1938 Kategoria:Zmarli w 1995