W XVIII w. w monasterze przez pewien czas żyła mniszka-zatwornica Dosytea, uważana za życia za świętą i otaczana ze strony wiernych szczególną czcią. Swój rozkwit monaster przeżywał w II połowie XIX w., gdy szczególną opieką otoczył go metropolita moskiewski Filaret. Był on inicjatorem przebudowy i rozbudowy kompleksu klasztornego, jednak z różnych powodów zaplanowane prace przeciągnęły się i zakończono je dopiero w 1879. Równocześnie z rozbudową zabudowań monasterskich we wspólnocie wprowadzono ścisłą regułę cenobityczną. W 1879 otwarto do użytku liturgicznego sobór Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela, główną cerkiew klasztorną. Oprócz ołtarza głównego posiadała ona dwa boczne, poświęcone św. Mikołajowi oraz Kazańskiej Ikonie Matki Bożej. W tym samym roku otwarta została druga cerkiew, której patronką została św. Elżbieta Cudotwórczyni. W końcu stulecia wzniesiono dodatkowo kaplicę św. Jana Chrzciciela.
Klasztor pozostawał czynny do 1927;