Optymalizacja warszawska – narządzie do optymalizowania rozwoju miast opracowane w Polsce w latach 1961–1963. Metoda ta jako jedna z pierwszych wykorzystywała techniki komputerowe w planowaniu przestrzennym, została opracowana przez utworzony w warszawskim Biurze Studiów i Projektów Inżynierii Miejskiej zespół pod kierownictwem organizacyjnym inż. Bohdana Jastrzębskiego (późniejszego wojewody warszawskiego) oraz naukowym dr. Stanisława Broniewskiego.
Podstawowym założeniem metody było stwierdzenie, że realizacja zabudowy mieszkaniowej na określonej działce powoduje konieczność dostarczenia usług komunalnych, a tym samym poniesienia kosztów stworzenia odpowiedniej infrastruktury inżynieryjnej i komunikacyjnej. Pod uwagę wzięto również naturalne cechy terenu. Funkcja celu w tej metodzie pozwalała na ustalenie najtańszego wariantu rozbudowy miasta. W skład zespołu wchodzili m.in. prof. Wojciech Suchorzewski (zagadnienie komunikacyjne), Stanisław Wolski (zaopatrzenie w media), inż. Jerzy Mołoniewicz (sieć wodno-kanalizacyjna), Danuta Rossman (sprawy organizacyjne), mgr Jan W.