Jan Baptysta Renard (ur. 1682 w Warszawie, zm. 14 lutego 1746 w Dreźnie) – pułkownik wojsk saskich, syn kupca Andrzeja Renarda i Teresy von Waldstein, brat architekta Benedykta Renarda i metresy króla polskiego Augusta II Mocnego Anny Katarzyny Renard.
Życiorys W latach 1708–1712 Jan Baptysta Renard brał udział w rozgrywającej się na terenie Flandrii wojnie o sukcesję hiszpańską, walcząc w armii elektora saskiego i króla polskiego Augusta II Mocnego. Wkrótce otrzymał awans na stanowisko podpułkownika, a w 1716 został generalnym adiutantem i pułkownikiem w gwardii pieszej koronnej. W tym czasie Renard walczył z konfederacją tarnogrodzką.
6 czerwca 1720 na mocy dokumentu króla Augusta II Jan Baptysta Renard wraz z żoną i synami, jego brat Benedykt i siostra Anna Katarzyna zostali wliczeni w poczet baronów. Po śmierci siostry w maju 1721 lub 1722, Jan Baptysta wspierał finansowo swoją siostrzenicę, nieślubną córkę Augusta II Annę Orzelską. W 1726 Jan Baptysta otrzymał na sejmie grodzieńskim tytuł szlachecki, a w kolejnych latach otrzymywał liczne urzędy: w 1729 cześnika, a w 1736 podczaszego i stolnika. W latach 1730 i 1732 brał z kolei udział w bitwach pod Mühlberg i Warszawą.