Wincenty Lekki (ur. 5 kwietnia 1890 w Osijeku, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Wincentego i Leokadii z Zajączkowskich urodzony w Osijeku położonym obecnie w gminie Ilidža na terytorium Federacji Bośni i Hercegowiny. Był zawodowym oficerem armii Austro-Węgier. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1917 roku w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 100.
W 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Oddziale V Naczelnego Dowództwa Wojska PolskiegoDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 21 lipca 1921 roku, s. 671.. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej, a jego oddziałem macierzystym był Oddział V Sztabu Ministerstwa Spraw WojskowychSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.