Gustawa Orlicz-Dreszera na Oksywiu w Gdyni, [w:] „Architektura i budownictwo”, nr 10, Warszawa 1937, s. 354..
W projekcie zaciekawia jego stosunek do widza od strony morza. Klif w formie bastionu, jeździec odwrócony tyłem wywierałyby raczej odczucia strachu, nicości i zniechęcenia. Te formy, pochodzące z XVI wieku, połączone z groźną, realistyczną i dominującą postacią wojownika wydają mi się mało atrakcyjne; wprawdzie realizują założenia, które wygłosił Frankowski, jednak nie są adekwatne do charakteru pomnika morskiego. Trafnie zauważa Stefan Tworkowski w swoim artykule podsumowującym konkurs, że jakże żałosny widok przedstawiałby konny posąg w obliczu nieskończonej przestrzeni morza. Postać nieomal realistyczna, symbolizowałaby w tej interpretacji nie Wielkiego Żołnierza i Propagatora, lecz – znikomość czynów i dokonań ludzkich. (…) To pewne: typowo miejski pomnik nie może stanąć nad morzemS. Tworkowski, Konkurs na pomnik generała Orlicz-Dreszera na Oksywiu, [w:] „Architektura i budownictwo”, nr 10, Warszawa 1937, s. 361..