Kolejne kamienne słupy miały z czasem zyskiwać inskrypcje upamiętniające daty uroczystości obchodzonych na oksywskim cmentarzu. W założeniu twórców aleja brzozowa miała być aleją spacerową, teren za nią miał zostać zalesiony. Przy drodze gdyńskiej miał się znaleźć parking samochodowy. Interesująca w tym projekcie była koncepcja obserwacji grobowca zarówno od strony Gdyni i morza, jak i z powietrza. Przesadą wydaje się łączenie starożytnej formy, natury (zioła, skóra) i symboli narodowych. Jednak efekt końcowy, patrząc na pozostałe projekty, byłby, wydaje mi się, najbardziej monumentalny. Architekt Stefan Tworkowski po rozstrzygnięciu konkursu napisał, że „powaga, odpowiadająca zadaniu, zharmonizowanie z otoczeniem drzew i skarpy, poszanowanie klimatu Bałtyku, piękny detal wnętrza grobowca, wreszcie nawiązanie do tradycji kopców i kurhanów (może nawet zbyt wierne) wyróżnia pracę nr 17 spośród pozostałych prac nagrodzonych.”S. Tworkowski, Konkurs na pomnik generała Orlicz-Dreszera na Oksywiu, [w:] „Architektura i budownictwo”, nr 10, Warszawa 1937, s. 363. Zbigniew Czech natomiast zauważa, że piramidalny kurhan w swej miniaturowej kubaturze i niezbyt zdecydowanej sylwetce wydaje się być bardzo słabym akcentem w skali morskiego horyzontuZ. Czech, Na tropach konkursu, [w:] „Architektura i Budownictwo”, nr 10, Warszawa 1937, s.