Kiełcz herbu Nałęcz (ur. 2. poł. XIII w., zm. 1310) – rycerz polski, wojewoda poznański, kasztelan gnieźnieński, santocki, zbąszyński.
Biografia Kiełcz urodził się w 2. połowie XIII wieku w polskiej rodzinie rycerskiej herbu Nałęcz. Jego ojciec, Tomisław z Szamotuł, był wojewodą poznańskim. Kiełcz związany był z dworem Przemysła II, w 1286 został miecznikiem gnieźnieńskim, w 1294 mianowano go kasztelanem santockim, a w latach 1295–1296 dzierżył kasztelanię zbąszyńską. Po zamordowaniu 8 lutego 1296 w Rogoźnie, przez Brandenburczyków, króla Przemysła II, dołączył do stronników Władysława Łokietka. Należał do bliskich współpracowników księcia, jego podpis i pieczęć widnieją na wielu dokumentach Łokietka z tego okresu. W 1295 lub 1297 roku został kasztelanem gnieźnieńskim.
W okresie panowania królów czeskich, Wacława II i Wacława III, nie dzierżył żadnych urzędów państwowych.