Bolesław Stanisław Borkowski (ur. 24 marca 1896 w Elizenthalu (Mariampol), zm. 15 marca 1949 we WrocławiuBohaterowie 1939) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Kazimierza i Bronisławy z domu Czyżewskiej. Był członkiem Związku Strzeleckiego. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był żołnierzem 2 pułku piechoty, a następnie oficerem 4 pułku piechoty. 1 maja 1916 awansował na chorążego. W 1917 służył w Krajowym Inspektoracie ZaciąguLista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 28.. Podczas wojny był wielokrotnie ranny. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Forcie Beniaminów.
Z dniem 15 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem, tymczasowo, stopnia podporucznika nadanego przez generała majora Bolesława RojęDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 6 z 21 stycznia 1919 roku, poz. 238.. W latach 1919–1920 walczył na wojnie z bolszewikami. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana z dniem 1 kwietnia 1920, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów PolskichDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, poz.