Z dniem 1 września 1932 został przeniesiony do 40 pułku piechoty „Dzieci Lwowskich” we Lwowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 413.. W 1934 został dowódcą 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy” w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku w korpusie oficerów piechoty. Od listopada 1938 do marca 1939 był słuchaczem Kursu Doskonalącego dla oficerów dyplomowanych przy Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu.
W czasie kampanii wrześniowej był kwatermistrzem Armii „Poznań”Piotr Bauer, Bogusław Polak, Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1983, , s. 463.. Walczył w bitwie nad Bzurą. 21 września 1939 w Burakowie został ranny od ognia artylerii niemieckiej, lecz zdołał się przedostać do WarszawyLudwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, , s. 242, 344. Autor oparł się na relacji kapitana Antoniego Berezowskiego z 1974 roku.. Od 28 września 1939, po kapitulacji stolicy, przebywał w niewoli niemieckiej.