Aborcja w II Rzeczypospolitej – przerywanie ciąży w II Rzeczypospolitej było początkowo całkowicie zakazane, później dozwolone pod pewnymi warunkami.
W XIX wieku rozpoczęła się na nowo dyskusja nad dopuszczalnością przerywania ciąży, w której zdecydowane stanowisko zajął Kościół katolicki – uznając, że animacja zachodzi w momencie zapłodnienia i ustanawiając w 1869 sankcję w postaci ekskomuniki. Nie przewidywano żadnych wyjątków, nawet w przypadku zagrożenia życia ciężarnej. Stanowisko to Tadeusz Brzeziński określa jako skrajne. Sytuacja ta nie uległa zmianie na początku XX wieku. W 1935 A. Niedermayer pisał:
Autor ten zauważa, co prawda, że u wyznającego katolicyzm lekarza stanowisko takie wywołać może „tragiczne konflikty”, uznaje je jednak za słuszne i konieczne za: Brzeziński, 2012.. Zdecydowanym przeciwnikiem aborcji i propagatorem hasła o życiu poczętym był znany pedagog i działacz konserwatywny Walenty Majdański. Prawo również nie pozwalało na dokonanie aborcji.