Nielegalnie wykonany zabieg przerwania ciąży często kończył się dla pacjentki śmiercią.
Poglądy na temat aborcji powoli zmieniały się, a do usprawiedliwienia jej wykonania w niektórych warunkach wykorzystywano argumenty o charakterze filozoficznym. Prezentowane rozumowania można zaklasyfikować jako użycie zasady podwójnego skutku, zaczęto bowiem odróżniać intencję, którą była moralnie dobra pomoc udzielana kobiecie, ratowanie jej życia, od moralnie złego skutku w postaci zniszczenia płodu.
Duża częstość nielegalnych zabiegów przerwania ciąży przyczyniła się do energicznej debaty podczas przygotowywania kodeksu karnego w latach 1922-1930. Temat ten poruszał Tadeusz Boy-Żeleński w swoim Piekle kobiet. Używał w stosunku do zaistniałego stanu prawnego określenia „największa zbrodnia prawa karnego”. Pisał, że omawiany zakaz „istnieje tylko na papierze”, a stosowany bywa tylko w razie śmierci matki, będąc w istocie jej przyczyną. Obwiniał go też o „samobójstwa, dzieciobójstwa i inne klęski”. Ubolewał, że państwo uznaje prawo do życia płodów, a nie troszczy się o warunki ich życia po urodzeniu, skazując niekiedy wraz z matką na bezdomność. Z drugiej strony zwraca uwagę na praktykowanie aborcji w rodzinach prawników, w tym zwolenników restrykcyjnego prawa.