Do klasyfikacji końcowej sezonu było branych siedem najlepszych występów. Aby zostać mistrzem co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą i należało wystartować w co najmniej ośmiu rajdach. Wyniki rajdów nie brane pod uwagę w końcowej klasyfikacji ujęto w nawiasach. Rajdy Szwecji, Nowej Zelandii, Wybrzeża Kości Słoniowej i Hiszpanii nie był brane pod uwagę w klasyfikacji zespołowej.
Miejsce Zespół MCO PRT KEN FRA GRE ARG FIN AUS ITA GBR Pkt 1 Lancia (2) (2) 1 (2) 1 2 1 1 1 1 137 2 Toyota 1 1 2 1 2 1 (4) 3 (6) (3) 128 3 Mitsubishi 8 8 7 3 2 2 62 4 Ford 3 3 7 4 6 54 5 Mazda 7 8 9 5 6 7 44 6 Subaru 5 6 9 4 5 42 7 Nissan 5 9 8 16 8 BMW 7 6 9 Renault 8 4 10 Daihatsu 9 2 Miejsce Zespół MCO PRT KEN FRA GRE ARG FIN AUS ITA GBR Pkt
Puchar kierowców samochodów produkcyjnych (Grupa N) Do końcowej klasyfikacji brano pod uwagę sześć najlepszych startów, aby zawodnik mógł być sklasyfikowany co najmniej jeden ze startów musiał odbyć się poza Europą. Miejsce Kierowca MCO SWE PRT KEN FRA GRE NZL ARG FIN AUS ITA CIV ESP GBR Pkt. 1 Gregoire de Mevius – – 13 – – 10 – 13 – – 10 – – 5 51 2 Stig-Olov Walfridsson – 13 – – – – – – 10 – – – – – 23 3 Fernando Capdevila – – 5 – – – – – – – – – 13 – 18 4 Piergiorgio Bedini – – 10 – – – – – – – 7 – – – 17 5 Ed Ordynski – 2 – – – – – – 1 13 – – – – 16 6 Dave Strong – – – – – – 8 – – 7 –