Na 1952 rok BRM planował zatrudnić Juana Manuela Fangio, ale plany te nie doszły do skutku, kiedy ciało zarządzające zdecydowało, że w roku 1952 Mistrzostwa Świata odbędą się według przepisów Formuły 2. Spowodowało to, że silnik V16 był odpowiedni jedynie do Formuły Libre. Zespół, będący własnością grupy brytyjskich firm, został sprzedany Alfredowi Owenowi, który nakłonił inżyniera Tony'ego Rudda do kontynuowania prac nad samochodem. Zmiany obejmowały układ hamulcowy (czternastocalowe hamulce bębnowe zastąpiono tarczowymi Girling), układ kierowniczy i chłodzenie. Ponadto udoskonalono silnik, który osiągał 600 KM przy 12 000 rpm. Zaowocowało to tym, że Type 15 zaczął w rękach Fangio i Gonzáleza wygrywać wyścigi i dorównywać prędkością samochodami Ferrari.
W 1953 roku samochody nie były tak konkurencyjne i na 1954 rok Rudd rozwinął nową wersję, P30. Różnił się on od Type 15 krótszym rozstawem osi i konstrukcją tylnego zawieszenia, był także o 70 kg lżejszy. P30 ścigały się do 1955 roku, wygrywając 16 na 33 wyścigi.
Zbudowano pięć egzemplarzy modelu.
Wyniki w Formule 1
Sezon Zespół Silnik Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wynikikierowców Wynikikonstruktora 1951 Pkt.Msc.Pkt.Msc. BRM Ltd BRM Peter Walker - - - - 7 - - - 0 27 –Do sezonu 1957 włącznie nie przyznawano punktów w klasyfikacji konstruktorów. – Reg Parnell - - - - 5 - NW - 2 (5) 10 Ken Richardson - - - - - - NW - 0 NS Uwagi
Przypisy
Type 15