Rozmowy z włoską wytwórnią FIAT zakończyły się niepowodzeniem, sukcesem okazały się być negocjację prowadzone z holenderskim Fokkerem, z którym 2 maja 1952 roku podpisano umowę na licencyjną budowę Scandii 90. Nie był to jednak sukces komercyjny, Fokker wybudował zaledwie sześć egzemplarzy, pierwszą z nich ukończono w kwietniu 1954 roku a ostatnią w październiku tego samego roku, wszystkie trafiły do brazylijskiego przewoźnika VASP. Konstrukcja Scandia była całkowicie metalowym, wolnonośnym dolnopłatem, jedynie stery pokryte były płótnem. Maszyna posiadała trójpodporowe, chowane podwozie z przednim podparciem. Załoga składała się z dwóch pilotów, radiooperatora i opcjonalnie z mechanika pokładowego. Skrzydła wyposażone w klapy szczelinowe oraz wychylane wraz z klapami lotki. Usterzenie klasyczne. Nieciśnieniowy kadłub, w latach 1949 - 1950 Saab oferował model oznaczony jako B-3 z ciśnieniowym kadłubem oraz prowadził rozmowy na temat uruchomienia produkcji licencyjnej tej wersji z amerykańską firmą Martin to jednak rozmowy nie przyniosły rezultatu. Katastrofy i incydenty lotnicze Pięć maszyn linii VASP uległo zniszczeniu w wyniku katastrof i wypadków. 30 grudnia 1958 roku, maszyna o znakach PP-SQE, w wyniku awarii jednego z silników wpadła do zatoki Guanabara po starcie z lotniska w Rio de Janeiro.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Saab 90 Scandia · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.