thumb|240px|Grób Mieczysława Szawleskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Mieczysław Szawleski (ur. 19 października 1887 w Krośnie, zm. 16 października 1942 w Warszawie) – polski dyplomata, publicysta, profesor Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie, pionier badań nad polską emigracją zarobkową, ideolog obozu sanacyjnego, poseł na Sejm RP w latach 1930–1935, w okresie II wojny światowej pracownik Delegatury Rządu na Kraj oraz członek ZWZ/AK, zamordowany przez okupantów niemieckich.
Życiorys Młodość Był synem Michała Szala, urzędnika miejskiego, i Franciszki z domu Ekert (Ekierd). Nauki pobierał początkowo w gimnazjum w Jaśle. W czerwcu 1906 zdał egzamin maturalny, a następnie w tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po pierwszym semestrze przeniósł się jednak na Wydział Prawa UJ. Był członkiem Związku Akademickiego – studenckiej organizacji o profilu patriotyczno-demokratycznym. W 1910 odbył obowiązkową służbę wojskową w Armii Austro-Węgierskiej. W lipcu 1911 uzyskał absolutorium, natomiast 14 marca 1913 – tytuł doktora praw.