Szawleski był związany z obozem piłsudczykowskim. Wstąpił do prosanacyjnej Partii Pracy. W „wyborach brzeskich” z listopada 1930 – kandydując do Sejmu z listy krajowej BBWR, jako reprezentant Związku Bankowców – uzyskał mandat poselski. Uczestniczył w pracach nad konstytucją kwietniową oraz w pracach nad nową ordynacją wyborczą. Był twórcą pojęcia „parlamentaryzm gospodarczy”. Propagowany przezeń model ordynacji wyborczej miał być oparty na samorządzie gospodarczym i przyczyniać się do wykształcenia „elity zasługi”, która zastąpić miała dotychczasową „elitę partyjną”. Szawleski był przekonany, iż nieuchronny jest zmierzch liberalnej demokracji oraz „indywidualistycznego światopoglądu”. Uważał, iż w tej sytuacji Polska powinna przyjąć nowy ustrój polityczny – stanowiący swoisty pomost między indywidualizmem a kolektywizmem. We wspomnianym Quo vadere wzywał do stworzenia syntezy demokracji parlamentarnej, autorytaryzmu i solidaryzmu społecznego. Solidaryzm oraz korporacjonizm popularyzował również w publikacjach Nowy świat. Traktat o Rzeczypospolitej Polskiej (1935) oraz Polonizm. Ustrój Narodu Polskiego (1938). Od 1935 roku propagował ideę „wodza narodu” oraz postulował militaryzację społeczeństwa (vide broszura Sugestie programowe w związku z hasłem Naczelnego Wodza o obronie narodowej z 1936).