Otwierało je nazwisko Walentego Garczyńskiego.
Od 1 kwietnia 1946 roku „Łowiec Polski” ukazuje się już jako dwumiesięcznik. Mimo ogromnych strat, jakie wojna poczyniła w środowisku myśliwskim, w 1947 roku „Łowiec Polski” osiągnął nakład 25 tysięcy egzemplarzy. Do redakcji powrócili też przedwojenni redaktorzy, jak Włodzimierz Korsak i Herman Knothe, współpracujący z pismem od samego początku.
Dzięki staraniom redaktora naczelnego Józefa Gieysztora pismo utrzymuje niezmiennie wysoki poziom, publikując fachowe informacje i reportaże, ale przede wszystkim pozostaje odizolowane od bieżącej polityki. Gdy w 1950 roku ze względu na stan zdrowia Józef Gieysztor ustąpił ze stanowiska, jego miejsce na dwa lata przejął Rudolf Kryspin. Od 1952 roku redaktorem naczelnym był Zbigniew Kowalski – literat i pisarz łowiecki. Jego następcą został Witold Wudel, któremu przyszło wydawać czasopismo w trudnym okresie przed odwilżą październikową. Rok 1956 przyniósł ze sobą kolejną zmianę redaktora naczelnego, którym został Leon Popławski. Od 1958 roku „Łowiec Polski” ponownie staje się dwutygodnikiem. Rok później stanowisko redaktora naczelnego obejmuje Józef Jastrzębiec-Szczepkowski – szanowany myśliwy, dziennikarz. Od 1969 roku, mimo starań redakcji i ówczesnej drukarni periodyku Domu Słowa Polskiego, czasopismo zaczęło ukazywać się nieterminowo.