thumb|Jan Pohoski (pierwszy z prawej w pierwszym rzędzie) podczas uroczystości objęcia stanowiska przez komisarycznego prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego w sali Rady Miejskiej w pałacu Jabłonowskich (1934) Jan Pohoski, ps. Jan Stawisz, Sławomir (ur. 6 października 1889 w Dubnie, zm. 20 lub 21 czerwca 1940 w Palmirach) – polski działacz niepodległościowy, inżynier architekt, wiceprezydent Warszawy w latach 1934–1939, zamordowany przez Niemców w Palmirach.
Życiorys Działalność niepodległościowa Urodził się w Dubnie na Wołyniu. Był jednym z czternaściorga dzieci Macieja Augusta i Stefanii z Wydżgów. Jego ojciec był zatrudniony jako dyrektor zakładów garbarskich i administrator należących do rodziny Szlenkierów dóbr ziemskich, położonych w okolicach Berdyczowa i Żytomierza. Był młodszym bratem Michała (1886–1920), podporucznika 7 pułku ułanów, pośmiertnie odznaczonego Krzyżem Niepodległości.
Ukończył Szkołę Mechaniczno-Techniczną H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie, a następnie przez trzy lata studiował architekturę w Wyższej Szkole Technicznej w Gandawie.