thumb|250px|right|Ilustracja do baśni

Siedmiu zuchów ze Szwabii (niem. Die sieben Schwaben) – niemiecka baśń ludowa, opowiadająca o przygodach siedmiu młodzieńców ze Szwabii. Baśń znana z wielu wersji publikowanych już od XVI wieku. W Polsce najbardziej znana jest wersja opublikowana przez braci Grimm w roku 1818 w ich zbiorze Baśni (tom 2, nr 119).

Treść Źródło: Baśnie braci Grimm tom 2, wyd. LSW, 1989

Siedmiu młodzieńców postanowiło ruszyć w świat w poszukiwaniu przygód. By dokonywać walecznych czynów sprawili sobie dzidę, a ponieważ mieli tylko jedną, nieśli ją wspólnie idąc jeden za drugim.

Kiedy zatrzymali się w polu w pobliżu jednej ze wsi, usłyszeli zza krzaka brzęczenie bąka. Uznali, że to dźwięk bębna bojowego i rzucili się do ucieczki. Jeden z nich przeskakując przez płot spadł na leżące za płotem grabie. Trzonek uderzył go mocno w twarz, a młodzieniec sądząc, że to nieznany wróg go atakuje, krzyknął, że się poddaje. Za jego przykładem koledzy również zaczęli krzyczeć, że się poddają. Dopiero po chwili zrozumieli, co się stało, zawstydzili się i przysięgli sobie, że nikt się o tym zdarzeniu nie dowie.