W 1836 r. pod wpływem romantyków zaniepokojonych wznowieniem wydobycia kamienia rząd Prus wykupił za 10 tysięcy talarów górę Drachenfels ze znajdującymi się na jej szczycie ruinami zamku i zapewnił jej prawną ochronę. Stąd często Siedmiogórze uznaje się za najstarszy obszar chroniony w Niemczech. W 1869 r. powstało Towarzystwo Upiększania Siedmiogórza (Verschönerungsverein Siebengebirge, VVS), które zaangażowało się aktywnie w ochronę przyrody (ze względów estetycznych) pasma górskiego. W następnych latach dzięki wsparciu cesarzy niemieckich i organizowanym loteriom było ono w stanie przejąć sporą część lasów regionu. Po ujednoliceniu i unowocześnieniu prawa ochrony przyrody w Republice Weimarskiej powołano drugi w kraju rezerwat przyrody w 1922 r. (po Dolinie Neandertal, a wraz z Pustacią Lüneburską). W 1958 r. Siedmiogórzu nadano status parku krajobrazowego (jako pierwszemu w Nadrenii Północnej-Westfalii). W 2007 r. granice parku powiększono do 112 km², rozdzielając jego granice od granic rezerwatu przyrody obejmującego 48 km². W jego granicach znajduje się obecnie 5,24 km² lasu zarządzanego przez VVS.