Ludomir Skórewicz (ur. 4 kwietnia 1902 w Baku, zm. 20 lub 21 czerwca 1940 w Palmirach) – polski prawnik, uczestnik walk o granice w latach 1918–1921, starosta grodzki i powiatowy z okresu II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni w Palmirach.
Życiorys Był synem Kazimierza Skórewicza i Rafaeli Bończa-Skórewicz z Rutkowskich. Gdy miał cztery lata, jego rodzina przeprowadziła się z Baku do Warszawy. W latach 1912–1920 pobierał nauki w gimnazjum im. Pawła Chrzanowskiego. W 1912 przystąpił do rodzącego się ruchu skautowego, w późniejszym okresie należał natomiast do 2 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Tadeusza Rejtana. W okresie szkolnym związał się również z młodzieżowymi organizacjami niepodległościowymi. W latach 1915–1920 był członkiem Organizacji Młodzieży Narodowej, gdzie pokonując kolejne szczeble w strukturze organizacyjnej doszedł do stanowiska prezesa Zarządu Głównego. Od 1916 roku działał również w szeregach konspiracyjnego PET. W 1917 roku, z powodu udziału w demonstracji urządzonej w proteście przeciw wywiezieniu Józefa Piłsudskiego do Magdeburga, został na krótko uwięziony przez okupacyjne władze niemieckie.